Maj

20

Rodzina i jej funkcjonalność w życiu.

Z socjologicznego punktu widzenia rodzina jest grupą społeczną, bądź instytucją społeczną, która pełni rozmaite funkcje. Jakie to funkcje i czy są one niezbędne? Przede wszystkim pierwszą bardzo banalną, ale istotną funkcją jest funkcja rozrodcza, czyli prokreacyjna, której oczywiście celem jest wydawanie potomstwa na świat. Oczywiście potomstwo wiąże się z psychiką i stanem emocjonalnym małżonków i jest często pożądane. Drugą bardzo ważną funkcją rodziny jest funkcja socjalizacyjna, która polega na tym, aby dzieci w rodzinie przygotować do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie oraz przygotowanie go do pełnienia różnych ról. Wychowanie, które dotyczy dziecka powinno odbywać się przy udziale obojga rodziców z których młody człowiek będzie mógł czerpać inspiracje. Dziadkowie, ale także inni również w funkcji tej pełnią ważną rolę. Funkcja ekonomiczna również mieści się w obrębie rodziny. Cały dorobek i środki na utrzymanie trafiają właśnie do niej i to dzięki tym środkom i osobom pracującym w rodzinie, grupa ta może istnieć i funkcjonować w taki, a nie inny sposób. Cały dorobek trafia do budżetu rodzinnego. Kolejną funkcją jest funkcja opiekuńczo-zabezpieczająca dzięki której osoby niepełnosprawne, starsze bądź niedające sobie rady z prostymi czynnościami życiowymi znajdują się pod opieką najbliższej rodziny, która zapewnia im byt oraz spełnia podstawowe potrzeby życiowe.

Funkcja rekreacyjna jest również istotna, szczególnie dla dzieci, ale także i dla dorosłych. W funkcji rekreacyjnej mamy do czynienia ze wszystkimi potrzebami związanymi ze wspólnym spędzaniem czasu, czy potrzebami rozrywki. Wyróżniamy również funkcje kulturowe, która polega na przekazywaniu dziedzictwa kulturowego, zapoznawanie członków rodziny z dziełami sztuki itp. Często mamy również do czynienia z dziedziczeniem różnych stanowisk pracy w rodzinie oraz z nadawaniem pozycji społecznej członkom swojej rodziny, w takiej sytuacji mówimy o funkcji stratyfikacyjnej.

Maj

14

Trudności wychowawcze, jak ich unikać?

Trudności wychowawcze to przede wszystkim niepożądane zachowania wśród członków rodziny względem innych, na które często wpływa środowisko zewnętrzne. Trudności wychowawcze są częstym problemem we współczesnych rodzinach, ale zjawisko to towarzyszy nam już od bardzo dawna. Trudności wychowawcze często wynikają z nieporozumień między pokoleniami dzieci i rodziców. Często to oczekiwania rodziców względem dzieci są często zbyt wysokie, co prowadzi do konfliktu. Jakie są jednak tego główne przyczyny? Przyczynami często są problemy występujące w rodzinie, problemy w szkolnym środowisku, ale także problemy, które występują w danej jednostce.  Problemami, które najczęściej występują w rodzinie to  pogorszenie sytuacji materialnej, niewydalanie rodziny, dezintegracja rodzinna czy złe postawy wychowawcze.  Wszystko to co sprawia, że rodzina odbiega od tak zwanego idealnego modelu rodziny. Teoretycznie sytuacja materialna nie wpływa źle na wychowanie, ale już poczucie zagrożenia bytu dzieci młodzieży wpływa negatywnie na ich rozwój. Co również negatywnie wpływa na wychowanie? Wbrew pozorom znaczenie ma również kolejność w jakiej przychodzą na świat dzieci. Konflikty mogą występować, gdyż dzieci najmłodsze często bywają najbardziej rozkapryszone i leniwe, a najstarsze dzieci często chcą dominować. Dzieci pozamałżeńskie, bądź te które przez rodziców były nieplanowane również mogą stanowić podstawę do powstawania trudności wychowawczych.

Również niesamowicie ważne jest przy chęci wyeliminowania problemów wychowawczych zapobieganie długich rozłąk dzieci z rodzicem, gdyż to może również nieść ze sobą żale i pretensje, a co za tym idzie trudności wychowawcze. Również to na co nie mamy wpływu, czyli śmierć czy choroba bliskich nam osób jest tego źródłem.  Aby wyeliminować problemy z wychowaniem w rodzinie należy przede wszystkim zapewnić dzieciom poczucie bezpieczeństwa, okazywać im uczucia i miłość, szczerze rozmawiać, służyć pomocą w rozwiązywaniu problemów.

Maj

8

Bezdzietne małżeństwo.

Potomstwo dla wielu wiążących się ze sobą ludzi jest bardzo ważnym elementem, który pozwoli budować szczęście, da poczucie spełnienia emocjonalnego. Jeśli jednak tego zabraknie z różnych powodów, ale najczęściej występującym jest niepłodność może to nieść ze sobą przykre konsekwencje. Czy jednak zawsze musi tak być, a rodzina bezdzietna może być szczęśliwa? Oczywiście dużo zależy od naszej psychiki i wsparcia jakie możemy uzyskać od partnera. Oczywiście zarówno dla kobiety i mężczyzny może być to wiadomość trudna do przyjęcia, ale możliwa do zaakceptowania w jakimś stopniu, jeśli wzajemna pomoc będzie na porządku dziennym. Wiadomo, że wiadomość o bezpłodności może okazać się szokiem i grozić załamaniem psychicznym i depresją, wtedy bardzo ważne jest dla nas wsparcie za równo ze strony partnera, ale także psychologa.

Każdy wiadomość tą przyjmie inaczej, lecz oczywistą sprawą jest, że pragnienie dziecka, które nasilało się w małżeństwie od wielu lat będzie cięższe do zniesienia od małżeństwa, które dziecka jeszcze nie planowało.  Często przyczyną bezpłodności jest jedna ze stron małżeństwa. Stąd po jej stronie równie często towarzyszą obawy związane ze szczęściem małżonka. Wieczne zamartwianie się „Czy nie zostawi mnie dla kogoś, kto będzie w stanie zapewnić mu/jej potomstwo?” może być naprawdę uciążliwe. Jednak nic nie daje większej nadziei jak wiara w to, że w końcu się uda. Należy podejmować wszelkie możliwości leczenia. Dzisiejsza medycyna może zdziałać cuda nawet w przypadkach w których początkowo zakładano bezwzględną bezpłodność. Jeśli natomiast leczenie i badania nie przyniosą skutku warto zastanowić się nad adopcją. W końcu tyle niewinnych i kochanych dzieci potrzebuje rodziny, jest to wyjątkowo szlachetne, gdyż pomożemy dziecku, starając się zapewnić szczęście zarówno jemu jak i sobie i swojej drugiej połówce. Nie należy traktować tego problemu jak definitywny koniec marzeń, gdyż w rzeczywistości brak potomstwa nie musi skreślać naszego szczęścia. Wiele małżeństw bez dzieci jest szczęśliwych, gdyż oparcie znajdują w sobie nawzajem i potrafią o siebie dbać i szanować się i czuć się kochanym.

Maj

1

Adoptowane dziecko.

Coraz częściej dla rodzin bezdzietnych mające problemy z płodnością pojawia się rozwiązanie jakim jest adopcja. Najczęściej adoptowane są dzieci bardzo małe, czyli niemowlaki, dzięki czemu rodzina będzie mogła brać udział w wychowywaniu dziecka i uczestniczeniu w jego rozwoju. Zdarza się, że jednak rodzina nie może w pełni pokochać adoptowanego dziecka, mimo najszczerszych chęci. Wiele rodzin nie dopuszcza do siebie myśli, że nie kocha tego dziecka i w rzeczywistości tak nie jest. Początkowo może być to trudne, gdyż możemy odczuwać dystans do dziecka, co nie miałoby miejsca, gdybyśmy przeżywały okres ciąży, czy jej planowania. Uwarunkowane jest biologiczne, że swoje dziecko kochamy już od chwili poczęcia, czy narodzin. Odpowiedzialne są za to hormony, które pobudzają w nas instynkt macierzyński. W sytuacji dziecka adoptowanego może to trwać nieco dłużej, ale z pewnością z czasem więzi między adoptowanym dzieckiem a matką będą się zacieśniać, co przerodzi się w miłość, którą jednakowo darzylibyśmy biologiczne dziecko.

Jednak na to wszystko potrzeba czasu. Należy wyzbyć się poczucia winy, że do adoptowanego dziecka początkowo czujemy dystans, ale trzeba starać się zapewnić mu jak najlepszy byt i rozwój, nieograniczona miłość pojawi się z czasem. Nieco trudniej wygląda to przy adopcji dziecka starszego, u którego również pojawiają się problemy z pełną akceptacją nowej rodziny. Wtedy to należy szczególnie dbać o kontakt z dzieckiem, okazywać mu uczucia i spełniać jego oczekiwania, wzbudzać zaufanie i zawsze służyć mu pomocą. W tej sytuacji nie będzie czasu na zamartwianie się dystansem, którym my darzymy dziecko, gdyż będziemy starali się, aby ono zaufało nam. Bez wątpienia, mimo trudnych początków adopcja przynosi korzyści obu stronom, i zapewnia szczęście jak w rodzinie biologicznej, gdyż towarzyszymy sobie niemalże zawsze i wszędzie, spędzamy razem czas, przeżywamy radosne i smutne chwile, a to wszystko zbliża ludzi i budzi niesamowite uczucie, jakim jest miłość.